“Jeden, by wszystkie zgromadzić (…)” (J.R.R Tolkien)

Początkowo idea mi się spodobała. Wszystko w jednym miejscu, pełna kontrola, ale… te serwisy są martwe. Wpisy są zasysane, pojawiają się w moim profilu, ale poza tym nic się nie dzieje. Serwis typu “założ konto, skonfiguruj i zapomnij”. Tak np. jest z polskim serwisem Dashboard. Podobnie jest z serwisami zagranicznymi.

Trochę inne podejście prezentuje m.in. Flaker. Tutaj mamy już możliwość interakcji z innymi, możemy komentować ich wpisy, oznaczać je jako “fajne”. Można to uznać za próbę ożywienia agregatora, ale… jak dla mnie pomysł ma dwie wady (i nie dotyczy to tylko Flakera, ale również innych podobnych serwisów np. Onaswarm)

1. Dublowanie dyskusji - można dyskutować np. pod wpisem na blogu, zostawić komcie pod zdjęciem na Flickrze etc. no i oczywiście w serwisie lifestreamingowym. Podobny zarzut jest stawiany serwisom Diggopodonym. (Gdzieś nawet pojawiło się określenie, że serwisy te kradną komentarze - niestety nie pamiętam gdzie)
2. Wyrywanie elementów z ich “naturalnego środowiska”. Np. zdjęcia na Flickr często są umieszczane jako część większych całości. Zdjęcie umieszczone na określonej grupie z odpowiednim opisem, komentarzem nabiera innego znaczenia. W agregatorze ląduje samo zdjęcie, jest umieszczone w całkiem innym kontekście, przez co odbiorca nie może nie zrozumieć intencji autora.

Kim jest mikrocelebryta? To osoba, która cieszy się dużą popularnością w niewielkiej grupie. To tak w skrócie.

Prezentację oglądałem po przeczytaniu tekstu, o którym pisałem wcześniej. Problem, który mnie ostatnio trapi dotyczy wpływu jaki mogą mieć mikrocelebryci (”ludzie huby”) na innych.

Oglądając prezentację miałem wrażenie, że Kuba i Adam starają się przekonać, że mikrocelebryci mają duży wpływ na innych. Stawiają równocześnie znak pomiędzy popularnością, a wpływem. To z kolei stoi w sprzeczności z badaniami Wattsa. Wydaje mi się, że chłopaki z Netguru próbują znaleźć prostą receptę na coś, co wcale proste nie jest: Wystarczy znaleźć mikrocelebrytę, nakłonić go żeby napisał dobrze o naszym produkcie, albo umieścił reklamę na swoim blogu i gotowe. Osiągamy sukces, niewielkim kosztem. Marzenie każdego marketera. Zresztą jeden z serwisów Netguru - Flaker ma temu służyć. Ma pomóc w odnalezieniu mikrocelebrytów.

Na ten problem zwróciła również uwagę lavinka w jednym z komentarzy na blogu Yashke. Kuba po części przyznał jej rację w kolejnym komentarzu, ale mam wrażenie, że sądzi, że ten wpływ jest znaczny.

Stoję po przeciwnej stronie barykady. Owszem, mikrocelebryci mogą mieć wpływ na innych. Mniejszy lub większy. Nie sądzę jednak, aby to było takie proste, jak sugeruje Kuba i Adam. Wszystko jest wypadkową wielu czynników. Ponadto nie potrafimy jeszcze zidentyfikować wszystkich czynników. Watts idzie nawet dalej ponieważ uważa, że wykorzystywanie wpływowych ludzi, w celu osiągnięcia sukcesu jest skazane na porażkę:

(…)last year, Watts demonstrated that even the breakout success of a hot new pop band might be nearly random. Any attempt to engineer success through Influentials, he argues, is almost certainly doomed to failure.

Updejt (21:47, 29.02.2008): Interia chyba zrezygnowała już z tej formy reklamy. Ich linki sponsorowane nie pojawiają się już podczas wyszukiwania nazwisk.

Ponad rok temu miałem zasubskrybowanych około 600 feedów. Zmniejszyłem tą liczbę do około 350, co i tak okazało się przegięciem. I od niedawna mam ich około 160 (razem z feedami komentarzy). Tak więc jest to stosunkowo mało (w porównaniu z 600)

Podczas ostatniego czyszczenia skorzystałem z metody, którą zaproponował mi Arek Hajduk.

Jednak nie byłem tak radykalny W każdym razie drastycznie ograniczyłem ilość feedów, dorzuciłem sobie kilka feedów z del.icio.us, te które mnie interesują oraz Techmeme i Digg. Do tego trochę polskich i zagranicznych blogów, na których wiem, że znajdę “ciekawe” wpisy oraz źródła newsów.

Kolejnym krokiem jest pogrupowanie feedów. Tak więc mam grupę feedów o charakterze newsowym - te feedy przeglądam w pierwszej kolejności, tytuły tylko skanuje. Jak znajdę coś ciekawego to się zagłębiam w treść. Kolejny podział jak zastosowałem to feedy, które:

• muszę przeczytać - to feedy głównie z blogów, które po prostu muszę przeczytać i to jak najszybciej, bo są tam zawsze ciekawe informacje, ważne albo po prostu lubię czytać wpisy danego blogera/blogerki. Tych feedów jest najmniej, zaledwie kilkanaście
• powinienem - podobnie jak wyżej, ale te feedy mają mniejszy priorytet. Jest ich już trochę więcej. Nie skanuję, tylko zaglądam w treść. Jeżeli wpis mnie zainteresuje to kontynuuję czytanie, jeżeli nie, to kończę lekturę.
• i takie, które mogą sobie poleżeć - czytam je wtedy, gdy nie mam już nic innego do czytania. Tutaj stosuję również metodę skanowania tytułów i czytam tylko to co mnie zainteresuje.

Powyższe nie gwarantuje tego, że niczego “ważnego” nie przeoczę, ale przynajmniej sypiam dobrze

W każdym razie kluczowe w tym wszystkim jest to nie ile czytamy, ale co. Ale tutaj to już chyba każdy sam musi dokonać wyboru. Nie jestem jednak przekonany do “automatów”, które same filtrują, rekomendują treść. Wolę aby ciekawe linki polecała mi osoba, która ma podobne do moich zainteresowania.

W artykule dużo mówi się o badaniach Wattsa, z których wynika, że “ludzie-huby”, którzy mają dużo połączeń bezpośrednich z innymi wcale nie gwarantują tego, że informacja szybko dotrze do wielu osób. Czasami może być odwrotnie.

Watts powtórzył również badania Milgrama. Tym razem na dużo większą skalę (61 tysięcy osób). Efekt: potwierdzenie faktu, że nadal średnio sześć “połączeń” dzieli nas od innej osoby. “Ludzie-huby” nie mają tak dużego znaczenia, jak mogłoby się wydawać. W badaniach Wattsa, tylko 5% wszystkich wiadomości przeszło przez takie osoby.

Watts swoimi badaniami rozwiewa marzenia marketerów, którzy sądzą, że wystarczy znaleźć kilka wpływowych osób, aby zapoczątkować nowy trend. To nie działa w ten sposób. Sukces zależy od wielu czynników. Nie ma gotowej recepty na łatwe i szybkie wykreowanie nowego trendu. Watts wręcz twierdzi, że dużo zależy od przypadku. Można jednak zwiększyć swoje szanse. Działania marketingowe muszą być wtedy skierowane do większych grup.

Podoba mi się jego porównanie:

serwis społecznościowy to “modny klub”, w którym “wszyscy są”. “modny klub” jest dlatego modny, że nie będzie modny wiecznie.

Podobna do metafory społeczności jako “imprezy”.

Może mamy do czynienia z sytuacją, gdy ludzie mają dość “modnych klubów”, których szefostwo musi starać się schlebiać jak największej liczbie osób. Być może ludzie zaczną teraz częściej chodzić na mniejsze imprezy, które lepiej będą realizować ich potrzeby?

Będą też pojawiać się wpisy z linkami - do stron, na których znalazłem coś wartościowego. Nie będę się jednak bawił w Tak więc to ostatnia szansa, żeby się odsubskrybować, jeżeli ktoś ma oczywiście ochotę.

Na koniec polecam bardzo ciekawy i skuteczny sposób na poradzenie sobie ze zbyt dużą ilością informacji. Dzięki Arek!

Na pierwszy ogień poszedł Tomasz Powierża z numeroo.pl. Opowiedział o tym jaka była geneza powstania numeroo.pl, po co jest ten serwis i czym ma być w 2010 roku Przyznaję, że gdy pierwszy raz zobaczyłem numeroo.pl pomyślałem “fajny pomysł, szkoda tylko, że nie wypali”. Po dzisiejszej prezentacji Tomka zmieniam zdanie. Tomek doskonale zdaje sobie sprawę z pewnych “słabych” punktów numeroo.pl i wie jak im zaradzić. Czy się uda, zobaczymy. Niestety nie wszystko zależy od niego. W “kuluarach” Tomek zdradził, że numeroo.pl ma dużą szansę na pozyskanie dużego “sprzymierzeńca”. Trzymam kciuki i życzę powodzenia.

Drugi w kolejności był Maciej Budzich, autor blog.mediafun.pl. Maciek radził startup’om jak sobie radzić z dziennikarzami - podobno “flecistki - śnieżynki” doskonale się do tego nadają Prezentacja utwierdziła mnie tylko w przekonaniu, że Maciek wielkim fanem mediów jest i basta! W swojej prezentacji nawiązał również do działań numeroo.pl, które miało swoje kilka minut w Dzień Dobry TVN.

Trzecim prelegentem był Łukasz Zjawiński (softical.pl) z prezentacją poświęconą oprogramowaniu mobilnemu. Mam jednak wrażenie, że Łukasz próbował przekonać do rozwiązań mobilnych, osoby, które są już świadome ich możliwości. Z prezentacji i krótkiej dyskusji zaraz po niej, można było wyciągnąć dwa wnioski:

1. duże firmy widzą przydatność aplikacji mobilnych i wyposażają w nie swoich pracowników
2. “zwykli” użytkownicy nie korzystają z aplikacji, serwisów mobilnych bo nie są uświadomieni, co do ich możliwości

Relację live na blipcaście zdominowała ekipa z Warszawy ;). Byłoby inaczej, ale kawiarniane wifi sprawiało kłopoty. Może następnym razem śląska ekipa mocniej zaistnieje na Blipie.

Po prezentacjach, impreza przeniosła się na pięterko gdzie toczyły się bardzo ciekawe dyskusje. Były żarty z Naszej Klasy. Rozważanie nad tym po co Gazeta.pl związała się z Bebo, skoro ma fora, Bloxa i serwis Ludzie. Wspominaliśmy o podobnych imprezach organizowanych w innych miastach. Pojawiło się Second Life oraz parę tematów z dziedziny psychologii i socjologii związanych z internetem. Rozmowy były bardzo interesujące, ale czuję mały niedosyt. Poruszyliśmy wiele wątków, ale praktycznie żadnego z nich nie zakończyliśmy konkretnymi wnioskami. Może to jednak lepiej. Jest przynajmniej o czym myśleć do kolejnego spotkania.

Autorem zdjęć umieszczonych we wpisie jest Szymon Bluma. Wielkie dzięki

Materiały z imprezy (będę je sukcesywnie uzupełniał):

• zdjęcia z imprezy - Szymon Bluma
• zdjęcia z imprezy - Rafał Nowak
• relacja na Blipcast.pl
• Spodek 2.3 oczami Rafała
• numeroo na Spodku 2.0 - prezentacja Tomka Powierży na temat numeroo

Prezentacje v2.3 - numeroo.pl
Prezentacje v2.3 - softical.pl
Prezentacje v2.3 - blog.mediafun.pl

Być może takie “nadmierne” tagowanie wynika z chęci znalezienia się na liście “potrafiących tagować”. Na liście znajdują się osoby, które miały najwięcej blipnięć z tagami.

blipcast | via kwout

Wydaje Wam się, że jest to głupie wytłumaczenie? polecam notkę na Bokardo: Digg’s Design Dilemma Redux.

Ludzie (niektórzy) tak mają, że chcą być “NAJ”. Jeżeli design i/lub funkcjonalność serwisu może im w tym pomóc, to wykorzystają to. #To #może #być #jeden #z #powodów #nadmiernego #używania #haszy (fajnie się to czyta?)

Acha, żeby nie było. Nie uważam, że wszyscy, z listy “potrafiących tagować” wykorzystują “system” do promocji swojej osoby, Bliploga.

Blipcast to naprawdę fajna sprawa i daje dużo możliwości (np. moja średnio udana próba sondowania opinii Blipowiczów). Ale nie o ilość tu chodzi.

Moim zdaniem dobrym ruchem byłoby zlikwidowanie tej listy, albo jej modyfikacja. Tak, aby losowo prezentowała osoby, które “potrafią tagować”, bez podawania liczby otagowanych blipnięć. Blipcast na tym nic nie straci, a być może ludzie będą go używać z głową, a nie po to by zająć pierwsze miejsce na liście.

Edit (05.01.2008, 15:56)
Nie chcąc być posądzanym o bycie przeciwnikiem Blipcastu, chcę podkreślić, że jestem jego zwolennikiem i jestem w pełni za rozwojem Blipcasta. Zresztą sam o “niego” postulowałem Chciałbym, żeby to było dobre narzędzie używane z głową. Chociaż prawda jest taka, że zawsze znajdzie się ktoś kto będzie go używał na swój sposób.

Ale do rzeczy, jeżeli ktoś chciałby się dołączyć do współpracy nad wyszukiwarką, to chętnie zapraszam. Zgłaszać się można poprzez stronę wyszukiwarki (potrzebne jest Konto Google)